Seks i antykoncepcja
Jeżeli zainteresowała Cię zawartość tego działu, to prawdopodobnie jesteś kobietą aktywną seksualnie lub właśnie planujesz rozpoczęcie życia płciowego. Jeśli masz pytania dotyczące infekcji w intymnych obszarach twojego ciała oraz innych schorzeń narządów płciowych, koniecznie zapoznaj się z poniższymi informacjami. Wiedza zawarta w tym dziale nauczy Cię jak dbać o swoją kobiecość.
INFEKCJE UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO
Infekcje pochwy i sromu oraz dolnego odcinka układu moczowego, w odczuciu większości kobiet, należą do najbardziej uciążliwych schorzeń związanych z okresem aktywności seksualnej. Drożdżakowe zapalenie pochwy i sromu jest drugim pod względem częstotliwości występowania schorzeniem intymnym kobiet. Najczęstszą infekcją narządów rodnych jest dysbakterioza pochwowa (czyli zaburzenie flory bakteryjnej). W ostatnich dwóch dekadach odnotowano dwukrotne zwiększenie liczby zakażeń pochwy i sromu. Większość aktywnych seksualnie kobiet doświadcza co najmniej jednej objawowej infekcji drożdżakowej w ciągu życia, a ponad połowa z nich jest leczona z tego powodu więcej niż dwa razy. Bezobjawowe nosicielstwo drożdżaków dotyczy 10-25% populacji żeńskiej pomiędzy 15 a 45 rokiem życia, a w przypadku kobiet ciężarnych ten wskaźnik dochodzi nawet do 40%. Niektóre z tych pacjentek będą wymagały cyklicznego i/lub długotrwałego leczenia przeciwdrożdżakowego z powodu nawrotowej postaci schorzenia. Szacuje się, że odsetek kobiet zgłaszających 3-4-krotne epizody nawrotów dolegliwości na tle kolonizacji pochwy i sromu przez drożdżaki wynosi 5-8% populacji żeńskiej. Większość kobiet z powikłaną postacią kandydozy pochwy i sromu odczuwa dalsze problemy zdrowotne już po miesiącu od zakończenia terapii, a po 3 miesiącach nasilenie objawów choroby zmusza je do rozpoczęcia kolejnego leczenia.
Aby uchronić swoje zdrowie intymne przed tymi zagrożeniami powinnaś dowiedzieć się kilku ważnych rzeczy o zakażeniach układu moczowo-płciowego.
Wśród tych zakażeń wyróżnia się :
- Infekcje bakteryjne: w tej grupie znajdują się m.in. kiła i rzeżączka, oraz najczęściej spotykana chlamydioza.
- Infekcje grzybicze: np. kandydoza, zwana również drożdżycą lub grzybicą pochwy.
- Infekcje pasożytnicze: do najbardziej znanych należy rzęsistkowica i świerzb.
- Infekcje wirusowe: do tej grupy zalicza się zakażenie wirusem zespołu nabytego braku odporności (HIV), brodawczaka ludzkiego (HPV) oraz wirusowego zapalenia wątroby (WZW).
Więcej danych dotyczących powstawania, występujących objawów oraz leczenia infekcji grzybiczych, bakteryjnych i pasożytniczych znajdziesz w dziale „zdrowie intymne”.
Nie wszystkie zakażenia miejsc intymnych mają swoje źródło w kontaktach seksualnych. Przykładem może być waginoza bakteryjna – to schorzenie o objawach zbliżonych do rzęsistkowicy i drożdżycy, ale wynikające ze zmniejszenia liczby pałeczek kwasu mlekowego, które chronią ekosystem pochwy przed drobnoustrojami chorobotwórczymi.
Jeszcze stosunkowo niedawno dominował pogląd, że zakażenia pochwy, sromu i dolnego odcinka dróg moczowych są uciążliwą, ale raczej błahą przypadłością i nie pociągają za sobą poważniejszych implikacji zdrowotnych. Obecnie wiemy, że konsekwencje mogą być poważne – od pogorszenia jakości życia, czasowej niedyspozycji, poprzez powikłania infekcyjne po operacjach ginekologicznych do stanów zagrożenia życia w przypadku sepsy u pacjentek hospitalizowanych na oddziałach intensywnej opieki medycznej.
Diagnostyka i profilaktyka infekcji układu moczowo-płciowego oraz ich leczenie mają fundamentalne znaczenie dla zdrowia reprodukcyjnego kobiet. Pozwalają ograniczyć odsetek groźnych powikłań w okresie ciąży oraz zminimalizować ryzyko zakażeń okołoporodowych.
ANTYKONCEPCJA A INFEKCJE W MIEJSCACH INTYMNYCH
Coraz więcej kobiet odkłada decyzję o macierzyństwie na okres po 30-tym roku życia. Skutkiem takiego zachowania jest znaczne wydłużenie okresu ekspozycji organizmu na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Bardzo ważny dla zdrowia kobiety staje się wybór optymalnej metody regulacji poczęć. Decyzja taka powinna być poprzedzona konsultacją u lekarza specjalisty, szczegółowym wywiadem zdrowotnym, dokładną oceną stanu zdrowia kobiety (konieczne jest wykonanie testu krzepliwości krwi, morfologii oraz prób wątrobowych) oraz badaniem ginekologicznym. Lekarz ginekolog powinien wziąć pod uwagę wiek pacjentki, wyniki badań dodatkowych, planowany czas stosowania antykoncepcji, częstość kontaktów płciowych oraz inne czynniki. Dopiero analiza tych wszystkich uwarunkowań pozwoli na wybór bezpiecznej metody zapobiegania ciąży.
